Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Κρίσεις πανικού...

Αν ξαφνικά εκεί που κάθεστε νιώθετε έντονη εφίδρωση, μούδιασμα, κρύο ιδρώτα στην πλάτη και ένα δυσάρεστο συναίσθημα σας κατακλύζει, ενδεχομένως μόλις να πάθατε μια κρίση πανικού. Αποτελεί μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση που εγκλωβίζει το σώμα και καταρρακώνει την ψυχολογία όσων περνούν τέτοιες δυσάρεστες στιγμές


Η διαταραχή πανικού είναι μια αγχώδης διαταραχή, που εκδηλώνεται τόσο με ψυχολογικά όσο και με σωματικά συμπτώματα. Πρόκειται για μια από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις, κατά την οποία το άτομο παρουσιάζει ξαφνικά και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους, που ονομάζονται κρίσεις πανικού.
Κι αν, για εκείνον που τις υφίσταται, μοιάζει με μαρτύριο στην αιωνιότητα, στην πραγματικότητα η διάρκεια της κρίσης, μπορεί να κυμαίνεται από λίγα λεπτά έως μερικές ώρες. Υπολογίζεται ότι έως το 4% του γενικού πληθυσμού υποφέρει από συχνές και σοβαρές κρίσεις πανικού. Το πιο ανησυχητικό όμως, είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων προτιμά να κρύβει με κάθε τρόπο το πρόβλημα του, παρά να το αντιμετωπίσει.

Αντιμετώπισε το άγχος.!

Φτιάξτε το δικό σας σκηνικό . Χρειάζεται αρκετή εξάσκηση, αλλά αποτελεί πραγματικά έναν πολύ καλό τρόπο να ξεφύγετε τη στιγμή που το άγχος πάει να σας καταβάλλει. Καθίστε άνετα, κλείστε τα μάτια, πάρτε βαθιές ανάσες και τοποθετήστε νοερά τον εαυτό σας σε ένα περιβάλλον που σας ξεκουράζει. Χρησιμοποιήστε όλες σας τις αισθήσεις και όταν νιώσετε χαλαρωμένη, μετρήστε ανάποδα από το 20 και επιστρέψτε στην πραγματικότητα.
Γυμναστείτε. Μπορεί να κάνει καλό στη σιλουέτα μας και στην υγεία μας, αλλά δεν περιορίζεται μόνο εκεί. Η σωματική άσκηση είναι εκτόνωση και αυξάνει την παραγωγή ενδορφινών, δηλαδή των ορμονών της ευχαρίστησης. Σύμφωνα με τους ειδικούς, ασκήσεις όπως το kick-boxing, οι πολεμικές τέχνες ή οι ασκήσεις με βάρη, δρουν πολύ αποτελεσματικά στο να μετατρέπουν ένα αρνητικό συναίσθημα, όπως το άγχος, σε κίνητρο να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.
Χαλαρώστε σταδιακά τους μυς σας. Σφίγγοντας και χαλαρώνοντας όλους τους μυς του σώματός σας ανακουφίζει την ένταση και μέσα σε λίγα λεπτά θα αισθανθείτε πιο χαλαρά, χωρίς να χρειάζεστε κάποιο εξοπλισμό ή εκπαίδευση. Ξεκινήστε σφίγγοντας το πρόσωπό σας και μετρώντας μέχρι το 10, έπειτα το λαιμό σας, τους ώμους κ.ο.κ. Το καλύτερο είναι ότι μπορείτε να το κάνετε παντού, όπου κι αν βρίσκεστε.

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Παιδική κακοποίηση

« Περνούσαμε την παιδική μας ηλικία ρίχνοντας ένα πέπλο ησυχίας και μυστικότητας που κάλυπτε τις διεστραμμένες εμπειρίες μας παιδικής κακοποίησης. Προσπαθούσαμε να αντεπεξέλθουμε με το να καταπιέζουμε τις μνήμες μας, μαθαίνοντας να ξεχνάμε, αποσυνδέοντας και απομονώνοντας τους εαυτούς μας από τα αισθήματά μας, προσπαθώντας να ευχαριστήσουμε τους πάντες, αγωνιζόμενοι να προσαρμοστούμε και να χωρέσουμε στην «περίεργη» κατάστασή μας, στην οποία δεν υπήρχε ούτως ή άλλως άλλη διέξοδος διαφυγής. Έτσι καταφέραμε να επιβιώσουμε στην παιδική μας ηλικία, που ως ενήλικες μάς έφερε αποκομμένους από τον εαυτό μας και μουδιασμένους στα συναισθήματά μας».
*Μαρτυρίες γυναικών που υπέστησαν διαφορετικά είδη κακοποίησης. Πηγή:μελέτη Van Loon and Kralik (2005a)
Στην τρυφερή παιδική ηλικία, ο άνθρωπος δεν διαθέτει τα κατάλληλα γνωστικά εργαλεία που θα τον βοηθήσουν σε περιπτώσεις κακοποίησης να κατανοήσει, να επεξεργαστεί και να ενσωματώσει την τραυματική εμπειρία.
Έτσι, ένα παιδί που έχει υποστεί κάποια μορφή βίας, αναπτύσσειστρατηγικές αντιμετώπισης που θα το βοηθήσουν να τα «βγάλει πέρα» στην καθημερινή ζωή με τα πολύπλοκα συναισθήματα και εντυπώσεις που βιώνει και συχνά αποκόπτοντας τον εαυτό του από τον συναισθηματικό και φυσικό πόνο των τραυματικών γεγονότων, ειδικά στις περιπτώσεις που η κακοποίηση διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τέτοιου είδους στρατηγικές, προστατεύουν το παιδί από το νακατακλυστεί από τα απειλητικά και επικίνδυνα συναισθήματα που βιώνει, που θα οδηγούσε στην πλήρη αποδιοργάνωση της προσωπικότητας του, προσφέροντας του ταυτόχρονα ένα είδοςελέγχου του συνακόλουθου βιώματος της αίσθησης αδυναμίας, της αίσθησης του αβοήθητου και απελπισίας.
Συνήθεις στρατηγικές αντιμετώπισης σε απειλητικές καταστάσεις
Ένα μεγάλο φάσμα των μηχανισμών άμυνας κατά την αντίδραση σε περιστατικά κακοποίησης και βίας, αφορούν μηχανισμούς άμυνας που«αποκόπτουν» το τραυματικό γεγονός από τη συνείδηση.
Κατά το διαχωρισμό, διαστρεβλώνουμε τις φυσιολογικές συνδέσεις μεταξύ σκέψεων συναισθημάτων και μνημών και έτσι μειώνεται η επίγνωση-συνείδηση αυτών, ή μειώνεται ο πόνος των τραυματικών γεγονότων. Μπορεί κάποιος να περιγράψει τον διαχωρισμό ως «βρίσκομαι στον κόσμο μου», «απαγορεύω πράγματα να μπουν μέσα μου», «δεν έχω σύνδεση με τα συναισθήματά μου», «βλέπω μια ταινία στην οποία είμαι μέσα», «μούδιασμα».

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Αυτοκτονίες εφήβων.

        Καταθλιπτικό συναίσθημα, που μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως απόπειρα αυτοκτονίας, κατάχρηση ουσιών και αυτοτραυματισμό, παρουσιάζουν οι έφηβοι στην Ελλάδα, σε ποσοστό που μπορεί να φτάσει στο 29% στα κορίτσια και στο 13% στα αγόρια. 


Το παρήγορο είναι ότι η Ελλάδα έχει από τους χαμηλότερους δείκτες αυτοκτονιών στους εφήβους, με ετήσια επίπτωση 3,8 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα στα αγόρια και 0,8 στα κορίτσια. 

Οι αυτοκτονίες στην εφηβεία

Σύμφωνα με στοιχεία ανακοίνωσης, με θέμα «Απόπειρες αυτοκτονίας στην εφηβική ηλικία», στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών παρατηρείται συνεχής αύξηση του δείκτη αυτοκτονιών, στις ηλικίες 13-20 ετών.

Βάσει των ίδιων στοιχείων, οι αυτοκτονίες καταγράφονται ως η τρίτη αιτία θανάτου παγκοσμίως, σε άτομα ηλικίας από 15-24 ετών, με την Ελλάδα, ωστόσο, να έχει από τους χαμηλότερους δείκτες αυτοκτονιών στους εφήβους. 

«Τα αγόρια έφηβοι πιο συχνά επιλέγουν τα πυροβόλα όπλα σαν αυτοκτονική πράξη, ενώ τα κορίτσια τη λήψη ουσιών. Μελέτη Ελλήνων εφήβων έδειξε ότι οι αυτοκτονίες των αγοριών είναι περισσότερες στις αστικές περιοχές, ενώ των κοριτσιών στις αγροτικές περιοχές. Τα αγόρια εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά θανάτου εξαιτίας αυτοκτονίας, ενώ τα κορίτσια υπερτερούν στην απόπειρα αυτοκτονίας και τον ιδεασμό αυτοκτονίας, χωρίς όμως να επέρχεται ο θάνατος. Η σχέση μεταξύ πρώτης απόπειρας αυτοκτονίας και επόμενης κυμαίνεται από 0,24%-4,30%.Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί το σπάνιο προς το παρόν φαινόμενο της ομαδικής αυτοκτονίας, μετά από συνεννόηση εφήβων μέσω του διαδικτύου (σύμφωνο αυτοκτονίας).

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Σχιζοφρένεια.

Η σχιζοφρένεια (schizophrenia) είναι μια ψυχική νόσος στην οποία το άτομο απομακρύνεται από την πραγματικότητα του εξωτερικού κόσμου και ζει σε έναν φανταστικό κόσμο. Το άτομο μπορεί να αισθάνεται διαταραχή των αισθημάτων και των συναισθημάτων, μπερδεμένες σκέψεις και μπορεί να συμπεριφέρεται με μη φυσιολογικό τρόπο. Συνήθως πιστεύει σε λανθασμένα ή παράλογα πράγματα (παραληρητικές ιδέες) και αντιλαμβάνεται αισθήσεις οι οποίες στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν (ψευδαισθήσεις).
Η σχιζοφρένεια είναι πιο συχνή από όσο αντιλαμβάνονται πολλοί άνθρωποι. Στο 1% περίπου των ενηλίκων στις ανεπτυγμένες χώρες έχει διαγνωσθεί σχιζοφρένεια σε κάποιο στάδιο στη ζωή τους. Στις υπό ανάπτυξη χώρες, πιστεύεται ότι ο αριθμός είναι παρόμοιος (στις υπό ανάπτυξη χώρες δεν διαγινώσκεται κάθε περίπτωση σχιζοφρένειας εξαιτίας των ανεπαρκών συστημάτων υγείας).
Η επίπτωση της σχιζοφρένειας κυμαίνεται πιθανότατα μεταξύ των 15 και 20 νέων περιπτώσεων ανά 100.000 κατοίκους ανά έτος. Η μέγιστη επίπτωση παρατηρείται στην ηλικία μεταξύ 25 και 30 ετών. Ο επιπολασμός κυμαίνεται πιθανότατα γύρω στις 200 περιπτώσεις ανά 100.000 κατοίκους σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Το γεγονός ότι ο επιπολασμός είναι υψηλότερος της επίπτωσης υποδεικνύει ότι πολλοί ασθενείς υποφέρουν από σχιζοφρένεια για μακρά χρονικά διαστήματα.
Η σχιζοφρένεια μπορεί να εμφανιστεί σε όλες σχεδόν τις ηλικίες, είναι όμως πιο συχνή στην ηλικία των 20-30 ετών. Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά ή μπορεί να επέλθει σταδιακά σε διάστημα εβδομάδων ή μηνών. Η σχιζοφρένεια είναι το ίδιο συχνή σε άνδρες και γυναίκες.

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος

Λίστα με 87 επαγγέλματα που προβλέπεται ότι θα έχουν αυξημένη ζήτηση στην αγορά εργασίας την επόμενη επταετία (ως το 2020) έδωσε στη δημοσιότητα ο ΣΕΒ, παρουσιάζοντας το "Μηχανισμό Διάγνωσης των Αναγκών των Επιχειρήσεων σε Επαγγέλματα και Δεξιότητες" που δημιουργήθηκε με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.

Στην ομιλία του στην εκδήλωση, που αναμένεται το απόγευμα ο πρόεδρος του Συνδέσμου Δ. Δασκαλόπουλος πρόκειται να αναφερθεί στη «Νέα Ελλάδα των αξιών και των αξίων που έχουμε ανάγκη», τονίζοντας ότι «η Ελλάδα αυτή μπορεί να προέλθει μόνο από την ανάδειξη μιας νέας γενιάς πολιτικών, επιστημόνων και επιχειρηματιών απαλλαγμένων από τις νοοτροπίες και αμαρτίες του παρελθόντος».

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Καταρράκτης


Η επέμβαση του καταρράκτη, μια επέμβαση ανώδυνη και γρήγορη για τον ασθενή, θεωρείται η πιο λεπτή, σοβαρή και πολύπλοκη επέμβαση που γίνεται στο ανθρώπινο σώμα! Αυτό επισημαίνει ο καθηγητής Οφθαλμολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας Σπύρος Γεωργαράς, ο οποίος μας ξεναγεί στα μυστικά αυτής της εγχείρησης, που συνήθως δεν γνωρίζουν οι 100.000 Ελληνες που την κάνουν κάθε χρόνο.
Τι είναι όμως ο καταρράκτης; Το μάτι μας περιέχει έναν μικρό φακό μεγέθους 10 περίπου χιλιοστών, ο οποίος αποτελείται κυρίως από νερό και πρωτεΐνες. Ο φακός αυτός στηρίζεται στο κέντρο σχεδόν του βολβού του ματιού (ακριβώς πίσω από την κόρη) και χρησιμεύει στην εστίαση των ακτίνων του φωτός που έρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον πάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Ο φακός αυτός φυσιολογικά είναι καθαρός σαν κρύσταλλο. Η θόλωσή του από διάφορες αιτίες ονομάζεται καταρράκτης.
Ο καταρράκτης εμφανίζεται μετά την ηλικία των 50. Μπορεί όμως να παρουσιαστεί και σε οποιαδήποτε άλλη ηλικία, ακόμα και σε βρέφη και παιδιά (υπάρχει σπάνιος συγγενής καταρράκτης, όπου το μωρό γεννιέται με θολό φακό).
Τα συμπτώματά του είναι τα εξής:
* Προοδευτική μείωση της όρασης που δεν διορθώνεται με γυαλιά
* Έντονο θάμπωμα στο φως
* Ξεθώριασμα ή κιτρίνισμα των χρωμάτων
* Κύκλοι γύρω από τα φώτα
* Εμφάνιση μυωπίας μετά τα 30 χρόνια
Ορισμένες φορές ο καταρράκτης στο πρώτο του στάδιο βελτιώνει την όραση για κοντά χωρίς γυαλιά. Ο προχωρημένος καταρράκτης μπορεί να φθάσει και σε τύφλωση.
Οι πιο συνηθισμένες αιτίες που προκαλούν καταρράκτη είναι:
* H μεγάλη ηλικία
* Ακτινοβολίες
* Τραυματισμός του ματιού
* Η μακροχρόνια λήψη κορτιζόνης και άλλων φαρμάκων
* Ο σακχαρώδης διαβήτης
* Επεμβάσεις, όπως η υαλοειδεκτομή ή η επέμβαση γλαυκώματος
Το οικογενειακό ιστορικό καταρράκτη, το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η υπερβολική έκθεση στον ήλιο και η υπέρταση αυξάνουν, κατά την Αμερικανική Ακαδημία Οφθαλμολογίας, τον κίνδυνο να εμφανίσετε καταρράκτη πρόωρα.
Η επέμβαση
«Δεν υπάρχουν φάρμακα ή σταγόνες για τα μάτια που μπορεί να θεραπεύσουν τον καταρράκτη – η εγχείρηση είναι η μόνη θεραπεία», τονίζουν οι επιστήμονες της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας. 

Η μικροχειρουργική αποκατάσταση της διαύγειας του φακού, που σήμερα ονομάζεται φακοθρυψία ή φακεκτομή ή φακόλυση, αποτελεί τη μόνη λύση για τον καταρράκτη. Αυτή μπορεί να γίνει μερικές φορές ταυτόχρονα με τη διόρθωση των τυχόν διαθλαστικών ανωμαλιών του ματιού (μυωπίας, υπερμετρωπίας, αστιγματισμού ή πρεσβυωπίας).

Ειδική μελέτη
Πριν από την εγχείρηση γίνεται ειδική μελέτη για τον καταρράκτη με υπερηχογραφήματα και άλλες ειδικές εξετάσεις (όπως ο υπολογισμός της δύναμης και του τύπου του ενδοφακού, η καταγραφή των διαθλαστικών εκτροπών, τοπογραφίες, μελέτη της δομής του φακού και της ίριδας, μελέτη όλου του ματιού και της οπτικής λειτουργίας του ασθενούς). 

Τελευταία, η τομή στον κερατοειδή ή στο περιφάκιο πριν από την κυρίως επέμβαση γίνεται με μαχαίρι λέιζερ. Η κυρίως επέμβαση γίνεται συνήθως με τοπική αναισθησία (με σταγόνες) και διαρκεί λίγα λεπτά.

«Κατά την επέμβαση», περιγράφει ο καθηγητής, «ύστερα από δύο μικρές παρακεντήσεις υδροδιαχωρίζονται, γαλακτοποιούνται και αναρροφούνται τα θολά ή τα λιθοποιημένα καταρρακτικά στοιχεία του φακού με τη βοήθεια υπερήχων ή λέιζερ ή υδροτζέτ και με συνδυασμό τεχνικών, ανάλογα με την πηγή ενέργειας του μικροκαθετήρα της φακοθρυψίας. 

»Σήμερα χρησιμοποιούμε κατά κανόνα τους ψυχρούς υπερήχους. Μέσα στο άδειο πλέον τοίχωμα του πραγματικού φακού (περιφάκιο) τοποθετείται ένας τεχνητός διαυγής φακός (ενδοφακός)». 

Έτσι το περίβλημα του φακού και τα στηρίγματά του είναι του οργανισμού μας και η «καρδιά» του ένας τεχνητός πλαστικός φακός, συμβατός με τους ιστούς του οργανισμού και αναλλοίωτος στον χρόνο.

Ο ασθενής δεν χρειάζεται κατά κανόνα να παραμείνει στο νοσοκομείο μετά την επέμβαση. Πρέπει όμως να εξεταστεί την επόμενη ημέρα καθώς και αργότερα, σε τακτά χρονικά διαστήματα (για ένα εξάμηνο μετά την εγχείρηση και μετά τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο). Η φαρμακευτική αγωγή εφαρμόζεται συνήθως για δυο - τρεις εβδομάδες. Κατόπιν χορηγούνται, εάν χρειάζονται, βοηθητικά γυαλιά.
Την πρώτη εβδομάδα μετά την επέμβαση, ο ασθενής δεν πρέπει να κάνει έντονη άσκηση, να σηκώνει βάρη, να φέρνει το μάτι σε επαφή με το νερό ή να το τρίβει. Επίσης πρέπει να φορά ενισχυμένα γυαλιά ηλίου στο έντονο φως.
Οι επιπλοκές
Το ποσοστό επιτυχίας των επεμβάσεων καταρράκτη είναι σήμερα πολύ υψηλό και ξεπερνά το 94%. Υπάρχει όμως και ένα ποσοστό επιπλοκών περίπου 6% που αφορά όλους τους ιστούς του ματιού.
« Όπως και σε κάθε οφθαλμολογική επέμβαση, υπάρχει ακόμα και η πιθανότητα απώλειας της όρασης, κάτι που ευτυχώς πρακτικά δεν υφίσταται σήμερα», λέει ο κ. Γεωργαράς. «Σοβαρές επιπλοκές από την επέμβαση είναι οι αιμορραγίες στον βυθό του ματιού, οι οποίες παρατηρούνται σε άτομα αγγειακά επιβαρυμένα ή πάρα πολύ μεγάλης ηλικίας, σε πάσχοντες από διαβήτη κ.ά. 

»Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να διακοπεί η επέμβαση έως την αποκατάσταση της αιμορραγίας ή να παραπεμφθεί ο ασθενής σε χειρουργό οπισθίου ημιμορίου του ματιού. Σοβαρές επιπλοκές ακόμα είναι η πτώση του καταρρακτικού φακού ή του ενδοφακού στον χώρο του υαλώδους, οπότε και πάλι χρειάζεται ειδική εγχείρηση για την αποκατάσταση της δομής του ματιού».

Οι μολύνσεις είναι σπάνιες και οι πιο σοβαρές αφορούν μικρόβια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά ή μύκητες.«Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική χειρουργικά και υπάρχει η πιθανότητα ο χειρουργός να αναγκαστεί, λόγω της κατάστασης των ιστών, να τροποποιήσει τη χειρουργική μέθοδο ή να χρησιμοποιήσει άλλες μεθόδους, όπως είναι η εξωπεριφακική μεγάλης τομής ή η ενδοπεριφακική αφαίρεση του καταρράκτη, δηλαδή η πλήρης αφαίρεση του φακού με τα εξαρτήματά του», επισημαίνει ο καθηγητής. 

«Πάντως, η καλή τεχνική και η εμπειρία του χειρουργού και τα μηχανήματα προηγμένης τεχνολογίας μπορούν να εξαφανίσουν σχεδόν τις επιπλοκές». Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τόσο ο θεράπων οφθαλμίατρος όσο και ο χειρουργός να έχουν μελετήσει με ακρίβεια κάθε περιστατικό και να το παρακολουθούν σε στενή συνεργασία. « Έτσι, ακόμα και εάν εμφανιστούν επιπλοκές, θα αντιμετωπιστούν άμεσα, χωρίς επιπτώσεις στην όραση του χειρουργηθέντος ασθενούς», λέει ο κ. Γεωργαράς.

Το τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή το πόσο καλά θα βλέπει ο ασθενής, εξαρτάται και από τη διαύγεια των διαθλαστικών μέσων (του κερατοειδούς, του υαλώδους, του περιφακίου και του βυθού του ματιού). 

Εάν ο βυθός του ματιού ή το οπτικό νεύρο έχουν υποστεί βλάβες από άλλες παθήσεις, όπως το γλαύκωμα, ο σακχαρώδης διαβήτης, η γεροντική εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, αυτό θα έχει επιπτώσεις στην τελική όραση του ασθενούς μετά την επέμβαση. Στις περιπτώσεις όμως που το μάτι και η οπτική οδός είναι φυσιολογικά, ο χειρουργημένος βλέπει καλά κατά 100%.

Πότε πρέπει να αφαιρείται ο καταρράκτης; «Σε αντίθεση με τη λαϊκή πεποίθηση, ο καταρράκτης δεν πρέπει να ‘“ωριμάσει” για να αφαιρεθεί», αναφέρει η Αμερικανική Ακαδημία Οφθαλμολογίας. 

«Σήμερα, η επέμβαση του καταρράκτη πρέπει να γίνεται όταν ο ασθενής καταλάβει ότι η μείωση της όρασης τον ενοχλεί στις καθημερινές ασχολίες του», συμβουλεύει ο κ. Γεωργαράς. 

«Αντίθετα από παλιά, που οι γιατροί περίμεναν σχεδόν την τύφλωση με την ωρίμαση του καταρράκτη για να χειρουργήσουν, λόγω των μέσων που τότε διέθεταν, σήμερα κάτι τέτοιο αυξάνει απλώς τις πιθανότητες των μετεγχειρητικών επιπλοκών».



Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία